مىداد كه ) « اگر وفا كرديد ، شما را بهشت خواهد بود و اگر چيزى از اينها را مرتكب شديد ، امر شما به خداى عزّ و جلّ واگذار است : تا اگر خواست بيامرزد ، و اگر خواست عذاب كند » . و در روايت ديگر : « و اگر چيزى از اينها را مرتكب شديد و در دنيا حدّ آن بر شما جارى شد ، همان كفّارهء آن گناه خواهد بود و اگر تا روز قيامت پوشيده ماند ، كار شما با خدا است : اگر خواست عذاب مىكند و اگر خواست مىبخشد » . اين دوازده نفر پس از انجام بيعت به مدينه بازگشتند و رسول خدا « مصعب بن عمير بن هاشم بن عبد مناف بن عبد الدار بن قصىّ عبدرىّ » ( و نيز به قولى : عبد اللّه بن أمّ مكتوم ) را همراهشان به مدينه فرستاد ، تا به هر كس مسلمان شد قرآن بياموزند و به سوى خدا دعوت كنند ، بدين جهت بود كه « مصعب » را در مدينه « مقرى » مىگفتند « مصعب » بر « أسعد بن زراره » وارد شد و براى مسلمانان مدينه پيشنمازى مىكرد . به روايتى : « أسعد بن زراره » براى مسلمانان پيشنمازى و اقامهء جمعه مىكرد تا آن كه « أوس » و « خزرج » به رسول خدا نوشتند كه : كسى را براى تعليم دادن قرآن نزد ايشان بفرستد ، رسول خدا « مصعب » را فرستاد و كار وى تعليم قرآن بود . در نخستين نماز جمعه مدينه به روايتى : « مصعب بن عمير » پيشنماز بود ، اما به روايت

--> همين شرايط بيعت مىكرد ، و در اين بيعت هم مثل بيعت زنان التزام به جهاد در كار نبود . و مضمون « بيعت نساء » در سورهء ممتحنه ( 60 ) آيه 12 نيز همين است . اما آنچه در كتاب « تاريخ الاسلام السياسى » تأليف دكتر حسن ابراهيم حسن ( چاپ دوم 1953 ، ج 1 ، ص 99 ) مىنويسد : « شايد اين بيعت بدان جهت « بيعت نساء » ناميده شد ، كه « عفراء » دختر « عبيد بن ثعلبه » در آن حضور داشته ، و او نخستين زنى است كه با رسول خدا بيعت كرده است » . بىوجه به نظر مىرسد ، و كاشف از آن است كه مؤلف كتاب به صيغهء اين بيعت و آيه 12 سورهء ممتحنه و حتى به عبارت ابن اسحاق و طبرى ، هيچ توجه نكرده است !